Parijs april 2026
Het mooie van verblijven in Parijs is dat je altijd maar een paar meter verwijderd bent van de hoogste kwaliteit patisserie-producten. Het minder mooie is, dat je eenmaal thuis heimwee hebt omdat je zelfs niet binnen een straal van 100 kilometer van huis iets echt lekkers zult vinden – daarmee wil ik overigens niet een paar top-patissiers in ons land tekort doen. In Vught, Amsterdam, Utrecht, Den Haag en Rotterdam is veel te genieten. Maar we gingen naar Parijs. Ik heb geprobeerd wat structuur in het aanbod te brengen – maar daar had ik de rust, het talent en de gelegenheid niet voor. Op deze trip heb ik geprobeerd de geijkte namen te vermijden en wat ‘pépites’ (vrij vertaald: pareltjes) op te duiken en die naast een paar nieuwe trends en über-concepten te plaatsen.

▲ Alleen kijken bij A la Mère de Famille
Natuurlijk was dit ooit een topzaak want anders besta je niet bijna 300 jaar. Nu is het bewonderenswaardig wat er ligt qua assortiment, maar men is zich ook erg bewust van de toeristische waarde van hun winkel - en verliezen daarmee wat mij betreft de kernwaarde uit te oog. Die is: met veel liefde voor het vak geweldige dingen maken. Alleen binnenkijken dus en zeker niets kopen voor de veel te hoge prijzen.

▲ Authentiek: La Tapisserie
Uiteraard heb je het anagram herkend, maar wat leuker is: hier staan ongeveer twee mensen dag in dag uit met hart voor het vak hun producten te maken. Ontwapenend fijn en gelukkig zijn er meer dan genoeg mensen in deze stad die dit weten te waarderen en een redelijk onooglijk zaakje buiten de drukte laten floreren.

▲ Alleen maar flans bij Nèulo
Bij Nèulo liggen alleen maar flans in verschillende smaken. Of een flan, een puddingtaart van bladerdeeg en speciale banketbakkersroom, een specifiek Parijse specialiteit is, weet men niet zeker. Zeker is wel dat de Fransen en dus ook de Parijzenaars er dol op zijn. Het is nogal een mond vol zo'n flan, vandaar dat ik deze meestal laat liggen omdat er nog meer taarten op een dag te proeven zijn.

▲ Presentatie is alles
deze taarten en cakes zijn niet per se lekkerder dan op andere plekken, maar de manier waarop ze in deze bijna musea inrichting op een troon zijn gezet, doet natuurlijk anders vermoeden. Eerlijk is eerlijk: ik heb ze niet geproefd, dus wie weet verdienden ze deze ambiance wel degelijk.

▲ Op hoogte lijkt alles lekkerder...
Helemaal op het dak van Le magasin du Printemps bevindt zich restaurant Perruche. Nu zijn er veel plekken in deze buurt die 'het mooiste uitzicht' claimen, maar hier is het wel indrukwekkend. Vaste prik tijdens onze trips naar Parijs is dan ook een lunch met uitzicht over heel Parijs. Komt gek genoeg ook ten goede van de smaak.

▲ ... zoals deze Tarte Tropézienne
Het was bijzonder warm in la capitale begin april, dus stond deze tarte Tropézienne op de kaart. Gemaakt ter ere van Brigitte Bardot (jaren '50 maar wel weer actueel door haar recente overlijden) en nu zeer passend op deze plaats. Mits goed gemaakt (ze kunnen ook machtig als een dubbele snee brood zijn) is dit een subliem taartje voor het middaguur.

▲ De liefste: la Vieille France
Op een uur van de spectaculaire 'rooftops' (zelf in Parijs bezigen ze dit woord) kwamen we in het 20e arrondissement deze lieverd tegen. Een piepkleine winkel waar je over de toonbank recht in de bakkerij keek. Daar stond een een vrouw de lekkerste sablés van heel Parijs te bakken.

▲ De lekkerste sablés
Bovenop de klassieke taartjes die je in bijna iedere Franse pâtisserie tegenkomt ligt de verzameling sablés. Ik kocht er eentje, koffie-walnoot (klassieke smaakcombinatie), omdat er nog een stevige wandeling op het programma stond en ik de andere smaken niet wilde onderwerpen aan lange uren in een rugzak. Al geloof ik dat ze dit hadden kunnen doorstaan zonder smaakverlies.

▲ La Matière
Een korte voorbereiding op deze trip bracht mij bij La Matière, verkozen tot de beste nieuwkomer van 2025. De chef pâtissier is Pieer-Henry Lecompte, volgens zijn eigen partner een van de beste van zijn generatie. Omdat ik mijn keuze uit de hand zou moeten eten (hij heeft geen tafels) werd het de peer-amandel-yuzu. Prachtig en lekker.

▲ Poire-Amande-Yuzu
Ja, het taartje moest uit de hand worden gegeten, maar natuurlijk wel met eerbied een langs de Seine met uitzicht op de Pont Neuf. Volgens de maker is het dit mini-kunstwerk geïnspireerd op de beroemde tarte Bourdaloue, een perentaartje gebakken in amandelcrème en bedacht door een pâtissier aan de rue Bourdaloue op een paar kilometer van deze plek. Fijn dat hij het erbij zegt, want ik zou het niet hebben gedacht :)

▲ IJs
Vroeger werd bijna iedere pâtissier ook opgeleid als glacier (ijsbereider). Die combinatie is losgelaten, wie weet om beide professies de aandacht te geven die ze verdienen. In ons land is de smaak van ijs vaak prima, maar worden de bolletjes liefdeloos en onhandig op het hoorntje geduwd. Zo niet in deze winkel: op iedere cornet werd zorgvuldig een bloem geboetseerd en het duurde dan ook even voordat ik een hap durfde te nemen.





